ಬಿಡದಿ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್: ಕನ್ನಡಿಗರ ಕರಾಳ ಭವಿಷ್ಯದ ದರ್ಶನ

ಇವತ್ತು ನಾನು ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಅಥವಾ ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆ ಬೆಂಕಿ ಇವತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಎದೆಯಲ್ಲೂ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಲ್ಲೇ, ನಾವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ ದುರಂತದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವಿಂದು ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕಿದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರು… ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ರಾಜಧಾನಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೃದಯ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು “ನಾನು ಕನ್ನಡಿಗ” ಅಂತ ಎದೆತಟ್ಟಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆಯಾ? ನಮ್ಮದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪರಕೀಯರಾಗಿದ್ದೀವಿ. ಇದೇ ಕರಾಳ ಇತಿಹಾಸ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ, ಅಪ್ಪಟ ಹಳ್ಳಿ ಸೊಗಡಿನ, ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ‘ಬಿಡದಿ’ಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಬಿಡದಿಯ ಮೇಲಿರುವ ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಕಣ್ಣು

ಬಿಡದಿ ಅಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗುವುದು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟೆ ಇಡ್ಲಿ, ಆ ಹೈವೇ ಪಕ್ಕದ ಹೋಟೆಲ್‌ಗಳು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮುಗ್ಧ ನಗು, ರಾಗಿ ಹೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಮಾವಿನ ತೋಪುಗಳು. ಆದರೆ, ಈಗ ಈ ಬಿಡದಿಯ ಮೇಲೆ ದೆಹಲಿ, ಮುಂಬೈ, ಗುಜರಾತಿನ ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಕುಳಗಳ ಹಾಗೂ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಕಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿದೆ. ‘ಟೌನ್‌ಶಿಪ್’, ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಸಿಟಿ’ ಎಂಬ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಸುಮಾರು 1000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಕಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ.

ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ‘ಅಭಿವೃದ್ಧಿ’ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ಬೇಗ ಮರುಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅಗಲವಾದ ರಸ್ತೆ, ಗಾಜಿನ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾಲ್‌ಗಳು ಬಂದರೆ ಅದೇ ಸ್ವರ್ಗ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೀವಿ. ಆದರೆ ಈ ಸ್ವರ್ಗದ ಅಡಿಪಾಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ ರಕ್ತ ಇದೆ, ಯಾರ ಕಣ್ಣೀರು ಇದೆ ಎಂದು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀವಾ? ಈ ಬಿಡದಿಯ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ನೆಲವನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಬರುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ರಕ್ಕಸ ಸುನಾಮಿ.

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಾರಣಹೋಮ

ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ… ಬಿಡದಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ರೈತರ ಕಥೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ತಲೆತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡು, ರಾಗಿ, ಜೋಳ, ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಮುಗ್ಧ ರೈತರಿವರು. ಈಗ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಬ್ರೋಕರ್‌ಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಈ ರೈತರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

“ನಿಮ್ಮ ಜಮೀನಿಗೆ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಐಶಾರಾಮಿಯಾಗಿ ಇರಬಹುದು, ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಬಹುದು” ಎಂದು ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಅಮಾಯಕರು ಆ ದುಡ್ಡಿಗೆ ಆಸೆ ಬಿದ್ದು ಭೂಮಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು, “ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಅಂತಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲ್ಲ” ಎಂದು ಕುಳಿತರೆ, ಅವರ ಮೇಲೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಒತ್ತಡ, ಬೆದರಿಕೆ, ಕಾನೂನಿನ ಕುಣಿಕೆ! ಕೊನೆಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಅವರಿಗೂ ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವ ಕರ್ಮ ಒದಗುತ್ತದೆ.

ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರೈತನ ಭವಿಷ್ಯವೇನು? ಕೈಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಹಣ ಬರುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಆ ಹಣವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಒಂದು ಎಸ್‌ಯುವಿ ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ದುಡ್ಡು ಕರಗಲು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬೇಕು? ಒಂದು 3 ಅಥವಾ 5 ವರ್ಷ. ಆಮೇಲೆ? ಯಾವ ಕಸುಬು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಆ ರೈತ, ದುಡ್ಡೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಬೀದಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ.

ಎಂತಾ ವಿಪರ್ಯಾಸ ನೋಡಿ… ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ರೈತ ನಿಂತು ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದು ಉಳುಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಒಂದು 50 ಅಂತಸ್ತಿನ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಗೇಟ್ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮದೇ ಕನ್ನಡಿಗ, ನಮ್ಮದೇ ರೈತನ ಮಗ ‘ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್’ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಕಾರು ಒಳಗೆ ಬರುವಾಗ ಸಲ್ಯೂಟ್ ಹೊಡೆಯಬೇಕು. ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್‌ಗೆ, ನಾನೇ ಗೇಟ್ ಕಾಯಬೇಕಾದ ದುಸ್ಥಿತಿ! ಇದನ್ನಾ ನಾವು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅನ್ನೋದು? ಇದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲ, ಇದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಾರಣಹೋಮ!

ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಕಟ್ಟುವ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಗೋರಿಗಳು

ಇನ್ನು ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಬಿಡದಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಾವಿರಾರು ಎಕರೆಯ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರು ಬಂದು ವಾಸ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ? ಆ 20-30 ಕೋಟಿ ಬೆಲೆಯ ವಿಲ್ಲಾಗಳನ್ನು, 5 ಕೋಟಿ ಬೆಲೆಯ ಫ್ಲಾಟ್‌ಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ತಾಕತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕನ್ನಡಿಗನಿಗೆ ಇದೆಯಾ? ನಮ್ಮ ಬಿಡದಿಯ ಲೋಕಲ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಇದೆಯಾ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಯಾರು ಅಂದರೆ… ದೆಹಲಿ, ಪಂಜಾಬ್, ಮುಂಬೈ, ಹೈದರಾಬಾದ್, ಕೊಲ್ಕತ್ತಾದಿಂದ ಬರುವ ಐಟಿ ಕುಳಗಳು, ಬೃಹತ್ ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ಮಲ್ಟಿ-ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಸಿಇಓಗಳು. ಕೇವಲ ಒಂದು 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಡದಿಯ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಚಿತ್ರಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇವತ್ತು ನೂರಕ್ಕೆ 90ರಷ್ಟು ಕನ್ನಡಿಗರು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ನಾಳೆ ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡುವವರೇ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಾರೆ.

ಹೊರರಾಜ್ಯದವರು ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಅವರು ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಸೌಕರ್ಯ ಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಅವರು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬಿಡದಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಶಾಲೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಒಂದು ಅಕ್ಷರವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೈ-ಫೈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಅಲ್ಲಿ ರಿಸೆಪ್ಶನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂತಿರುವವಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

“ಭಯ್ಯಾ ಏಕ್ ಚಾಯ್ ದೇನಾ”, “ಯೇ ರಾಸ್ತಾ ಕಿಧರ್ ಜಾತಾ ಹೈ?” ಅನ್ನೋ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತವೆ. ನೀವು ಬಿಡದಿಯ ನಿಮ್ಮದೇ ಊರಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ, “ಒಂದು ಕೆಜಿ ಸಕ್ಕರೆ ಕೊಡಿ” ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಕೌಂಟರ್‌ನಲ್ಲಿರುವವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿ, “ಕ್ಯಾ ಭೋಲ್ ರಹಾ ಹೈ ಭಾಯ್? ಹಿಂದಿ ಮೇ ಬಾತ್ ಕರೋ” ಅಂತ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ದಬಾಯಿಸುವ ಕಾಲ ಬಹಳ ದೂರವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಟ್ಟೆ ಇಡ್ಲಿ ಹೋಟೆಲ್‌ಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ‘ಚಾಟ್ಸ್’, ‘ವಡಾಪಾವ್’, ‘ಪಂಜಾಬಿ ದಾಬಾ’ಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ತಮ್ಮದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಲು ಭಯಪಡುವ, ಸಂಕೋಚ ಪಡುವ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ನೋವು, ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಅವಮಾನ ಇನ್ನೊಂದಿದೆಯಾ?

ಶ್ರೀಮಂತರ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬಡ ಕನ್ನಡಿಗನ ನರಕ

ಇದು ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಇದು ವರ್ಗ ಸಂಘರ್ಷ ಅಂದರೆ ‘ಕ್ಲಾಸ್ ವಾರ್’ (Class War). ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ಒಳಗೆ ಇರುವವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೂ, ಅದರ ಹೊರಗೆ ಬದುಕುವ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆ.

• ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ಒಳಗೆ: 24 ಗಂಟೆ ನೀರು, ಕರೆಂಟ್, ಕ್ಲಬ್ ಹೌಸ್, ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್, ಟೆನ್ನಿಸ್ ಕೋರ್ಟ್, ಸೆಂಟ್ರಲೈಸ್ಡ್ ಎಸಿ.
• ಹೊರಗಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗನ ಪಾಡು: ಟೌನ್‌ಶಿಪ್‌ಗಳು ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಿಡದಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಾಗದ ಬೆಲೆ, ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಗಗನಕ್ಕೇರುತ್ತದೆ. ತಿಂಗಳಿಗೆ 5000 ರೂಪಾಯಿ ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡಿಗ, ಏಕಾಏಕಿ 25000 ಕಟ್ಟಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಹೋಟೆಲ್ ತಿಂಡಿ ರೇಟ್, ದಿನಸಿ ರೇಟ್ ಎಲ್ಲವೂ ಡಬಲ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಲೋಕಲ್ ಜನರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟೂರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದೂರದ ಯಾವುದೋ ಕೊಳೆಗೇರಿಯಲ್ಲಿ (Slum) ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬೀಡು ಬಿಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯಾಪಾರ-ವಹಿವಾಟುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈ ಹೊರರಾಜ್ಯದ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಕೈವಶವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬಿಡದಿಯ ಯುವಕ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಅದರೊಳಗೆ ಅಂಬಾನಿ, ಅದಾನಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ರಿಟೇಲ್ ಚೈನ್‌ಗಳು, ಮಾಲ್‌ಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಇವರ ಆಫರ್‌ಗಳ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗನ ಸಣ್ಣ ಅಂಗಡಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ವ್ಯಾಪಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಅಂಗಡಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅದೇ ಮಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇಲ್ಸ್‌ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ದುರಂತ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಅವರನ್ನು ಕೇವಲ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನಾಗಿ, ಸೇವಕರನ್ನಾಗಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರ ಇದು.

ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್ ಮತ್ತು ಸರ್ಜಾಪುರದಿಂದ ಕಲಿಯದ ಪಾಠಗಳು

ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಪಾಠವನ್ನೇ ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಈ ಬಿಡದಿಯ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ. ಒಂದು 20-25 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ. ಇಂದಿನ ಐಟಿ ಹಬ್‌ಗಳಾದ ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್, ಸರ್ಜಾಪುರ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿ, ಬೆಳ್ಳಂದೂರು… ಇವೆಲ್ಲಾ ಏನಾಗಿದ್ದವು? ಅಪ್ಪಟ ಹಳ್ಳಿಗಳು! ಅಲ್ಲಿನ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ರೈತರು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಾರಿಹಬ್ಬ, ಊರ ಜಾತ್ರೆಗಳು ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇವತ್ತು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟು ಕೇವಲ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್‌ಗಳು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್, ಹೊಗೆ, ಧೂಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಟ್ಟು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಆ ಊರಿನ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳು ಏನಾದರು? ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅವರ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ಅವರ ಆಚರಣೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಈ ‘ಅಭಿವೃದ್ಧಿ’ಯ ಟಾರ್ ರೋಡಿನ ಕೆಳಗೆ ಹೂತುಹೋಗಿವೆ.

ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಬೆಳ್ಳಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಗೆ ನೀರು ನುಗ್ಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಆಚೆ ಬರುವ ಈ ಐಟಿ ಕುಳಗಳು, “ಬೆಂಗಳೂರು ಈಸ್ ಡೆಡ್”, “ವರ್ಸ್ಟ್ ಸಿಟಿ” ಅಂತ ನಮ್ಮ ಊರಿಗೇ ಬೈಯುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇ ಇವರು, ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಪರಿಸರ ಹಾಳು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಇವರು, ಆದರೂ ಬೈಗುಳ ತಿನ್ನಬೇಕಾದವರು ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು!

ಈಗ ಬಿಡದಿಗೂ ಅದೇ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಕಾವೇರಿ ನೀರನ್ನು ನಮ್ಮ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಐಶಾರಾಮಿ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್‌ಗಳಿಗೆ, ಅವರ ಬಾತ್ ಟಬ್‌ಗಳಿಗೆ ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಯೂ ಕಾವೇರಿ ನೀರು ಪೈಪ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ನ್ಯಾಯನಾ? ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಸಿದುಕೊಂಡು ಅವರು ಮಜಾ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಕಸ, ಕೊಳಚೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಅನ್ನು ನಮಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾರೆ.

ಎದ್ದೇಳಿ, ಹೋರಾಡಿ!

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕನ್ನಡದ ಯುವಜನತೆಯೇ… ನಿಮಗೊಂದು ನೇರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನಾವು ಹೀಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೂರೋಣ? ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡ್ಕೊಂಡು, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕೊಂಡು ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡೋ ಸಮಯ ಇದಲ್ಲ ಗುರು. ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರು ಈಗ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸದ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ.

ನಾವು ಕೇವಲ ನವೆಂಬರ್ 1 ಬಂತು ಅಂದರೆ, ಕೆಂಪು ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆಟೋಗೆ ಬಂಟಿಂಗ್ಸ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಡಿಜೆ ಹಾಕಿ ಕುಣಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ ಮುಗಿಯಿತಾ? ಮರುದಿನ ಅದೇ ಆಟೋದಲ್ಲಿ ಹತ್ತುವ ಹಿಂದಿವಾಲಾನ ಜೊತೆ ನಾವು ಹಿಂದಿಯಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೀವಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಯಾ? ಭಾಷೆ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರೋದಲ್ಲ. ಭಾಷೆ ಬದುಕಬೇಕು ಅಂದರೆ, ಆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಡುವ ಜನ ಆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲರಾಗಿರಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಇರಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ನೆಲೆ ಇರಬೇಕು. ಬಿಡದಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮವರನ್ನು ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಿ, ನಮ್ಮ ನೆಲವನ್ನು ಪರಕೀಯರಿಗೆ ಮಾರಿ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ ಈ ಹುನ್ನಾರದ ವಿರುದ್ಧ ನಾವು ದನಿ ಎತ್ತಲೇಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಈ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಪರವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಪರ್ಸೆಂಟೇಜ್, ಕಮಿಷನ್ ಮುಖ್ಯ. ನಾಳೆ ಬಿಡದಿ ಏನಾದರೂ, ಕನ್ನಡ ಏನಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ಹಾಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ: ಇಂದಿನಿಂದ ಸೀದಾ 2050ನೇ ಇಸವಿಗೆ ಹೋಗಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಗನೋ ಅಥವಾ ಮೊಮ್ಮಗನೋ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಅದೇ ಬಿಡದಿಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಬರೀ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬೋರ್ಡ್‌ಗಳು, ಹಿಂದಿ ಮಾತನಾಡುವ ಜನ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕೇಳ್ತಾನೆ, “ಅಪ್ಪಾ, ತಾತ… ಈ ಬಿಡದಿ ಮೊದಲು ನಮ್ದೇ ಆಗಿತ್ತಲ್ವಾ? ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಇದ್ರಲ್ವಾ? ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಜಾಗವನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ರಿ? ಅವತ್ತು ನೀವೆಲ್ಲಾ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಿ?” ಅಂತ. ಅವತ್ತು ಆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಹೇಳಲು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವ ಉತ್ತರ ಇರುತ್ತೆ? “ಇಲ್ಲ ಮಗು, ನಾವೆಲ್ಲಾ ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡ್ಕೊಂಡು, ಐಪಿಎಲ್ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬ್ಯುಸಿ ಇದ್ವಿ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಮಾರಿಕೊಂಡ್ವಿ” ಅಂತ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ? ಆ ಪಾಪದ ಕೆಲಸವನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ಮಾಡಬೇಡಿ.

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಟೌನ್‌ಶಿಪ್ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಯಾಗಿ, ಇವರು ಹೇಳುವ ಹೈಟೆಕ್ ಸಿಟಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮುಂದೇನು? ಆಗಲೂ ನಾವು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ಶೇಕಡಾ 80ರಷ್ಟು ಉದ್ಯೋಗ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿರಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯವಹಾರವೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕು, ಸ್ಥಳೀಯ ರೈತರಿಗೆ ಪುನರ್ವಸತಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು – ಇವೆಲ್ಲಾ ಆಗದೆ ಹೋದರೆ, ಬಿಡದಿಯ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣನ್ನೂ ಮುಟ್ಟಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಒಂದಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.

ಇದು ಕೇವಲ ಬಿಡದಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ನೆಲಮಂಗಲ, ಮಾಗಡಿ, ಕನಕಪುರ, ಹೊಸಕೋಟೆ… ಹೀಗೆ ನಾಳೆ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೇ ಈ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹರಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನೆಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಥರಾಗ್ತೀವಿ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಅನಾಥರಾಗಲು ಬಿಡದಿರೋಣ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ನೆಲವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ನೆನಪಿರಲಿ… ಕಾವೇರಿಯ ನೀರು ನಮ್ಮದು, ಬಿಡದಿಯ ಮಣ್ಣು ನಮ್ಮದು, ಈ ಗಾಳಿ ನಮ್ಮದು. ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೇ ಉಸಿರಾಗಿರಬೇಕು, ಕನ್ನಡವೇ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹಸಿರಾಗಿರಬೇಕು. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಹೃದಯವಂತ, ಧೀರ, ವೀರ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಶೇರ್ ಮಾಡಿ, ಬಿಡದಿಗಾಗಿ ಬಾಯಿಬಿಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ…

ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ! ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ, ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಬಾಳ್ಗೆ!