1300 ವರ್ಷಗಳ ರಹಸ್ಯ: ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಆಗಮನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ರಿಯಲ್ ಸ್ಟೋರಿ!

ಇವತ್ತು ನಾವು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಘರ್ಷದ ಸುದ್ದಿಗಳೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತವೆ. ‘ಅವರು ಹೊರಗಿನವರು’, ‘ಅವರು ನಮ್ಮವರಲ್ಲ’, ‘ಅವರು ಬಂದಿದ್ದೇ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು’ – ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಪಾಠಗಳು ನಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ತುಂಬಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಇತಿಹಾಸದ ರಿಯಾಲಿಟಿ ಏನು ಗೊತ್ತಾ?

ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೂ ಇಸ್ಲಾಮಿಗೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ ಇವತ್ತು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ, ಬರೋಬ್ಬರಿ 1300 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದು! ಹೌದು, ಕತ್ತಿ-ಗುರಾಣಿ ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ, ಅವರು ತಕ್ಕಡಿ ಹಿಡಿದು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಇವತ್ತು ನಾವು ಆಡುವ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ, ನಮ್ಮ ಕಂದಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ನಮ್ಮ ಸಂಗೀತ – ಇವೆಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಿವೆ.

ಆದರೆ, ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆ ಇವತ್ತು ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಕಥೆಯಾಗಿ ಯಾಕೆ ಬದಲಾಯಿತು? ಬನ್ನಿ, ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲದೆ, ಪಕ್ಕಾ ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪೋಸ್ಟ್-ಮಾರ್ಟಮ್ ಮಾಡೋಣ.

ಕಡಲ ತೀರದ ಕಥೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ

ಇಸ್ಲಾಂ ಬಿಸಿಯಾದ ಮರುಭೂಮಿಯಿಂದ ತಣ್ಣಗಿನ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದು ಕತ್ತಿಯ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೂಲಕ.

7 ಮತ್ತು 8ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಏಲಕ್ಕಿ, ಮೆಣಸು ಖರೀದಿಸಲು ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಗೆ (ಭಟ್ಕಳ, ಮಂಗಳೂರು, ಬಾರ್ಕೂರು) ಬಂದರು. ಆಗ ಇಲ್ಲಿ ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಕೂಟರು ಮತ್ತು ಅಳುಪ ರಾಜರು ಈ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಮಸೀದಿ ಕಟ್ಟಲು ಜಾಗ ನೀಡಿದರು.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡ ಅರಬರು, ಸ್ಥಳೀಯ ಜೈನ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾದರು. ಈ ಸಮ್ಮಿಲನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವರೇ ಭಟ್ಕಳದ ‘ನವಾಯತರು’ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ‘ಬ್ಯಾರಿಗಳು’ (ವ್ಯಾಪಾರಿ ಎಂಬ ಪದದಿಂದ ಬಂದದ್ದು). ಅಂದರೆ, ಇವರು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ, ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಊಟದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಆಗಿಹೋದರು!

ನಂತರ ರಾಜಕೀಯ ಆಡಳಿತ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ದೆಹಲಿ ಸುಲ್ತಾನರ ದಂಡಯಾತ್ರೆಯ ನಂತರ. 1347ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಬಹುಮನಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ತದನಂತರ ಬಂದ ಬಿಜಾಪುರದ ಆದಿಲ್ ಶಾಹಿಗಳು ಡೆಕ್ಕನ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ‘ಇಂಡೋ-ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿದರು.

ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಿ ಬದಲಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಇಲ್ಲಿನವರೇ ಆಗಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾದರು? ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಸೂಫಿ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ದಖ್ನಿ ಭಾಷೆ.

ಮುಸ್ಲಿಂ ಆಡಳಿತಗಾರರು ಪರ್ಷಿಯನ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ತಂದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯರ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಲು ‘ದಖ್ನಿ’ (Dakhni) ಎಂಬ ಹೊಸ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಇದು ಮರಾಠಿ, ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಪರ್ಷಿಯನ್ ಭಾಷೆಗಳ ಮಿಶ್ರಣ. ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಬಳಸುವ ನೂರಾರು ಕನ್ನಡ ಪದಗಳು ಮೂಲತಃ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು:

• ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು: ಕಚೇರಿ, ಕಾನೂನು, ಅರ್ಜಿ, ದಾವೆ, ಫೈಸಲಾತಿ, ಗುಮಾಸ್ತ, ತಹಶೀಲ್ದಾರ್, ಜಿಲ್ಲೆ, ತಾಲೂಕು.
• ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಜಮೀನು: ಖಾತೆ, ಪಹಣಿ, ಕಂದಾಯ, ಜಮೀನು, ತಕರಾರು, ದರಖಾಸ್ತು, ಮಂಜೂರು.
• ದೈನಂದಿನ ಪದಗಳು: ರಸ್ತೆ, ಕಾಗದ, ತಾರೀಕು, ಚೌಕಾಸಿ, ತರಕಾರಿ, ಜೇಬು.

ಇನ್ನು ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಬಿಜಾಪುರದ ಇಬ್ರಾಹಿಂ ಆದಿಲ್ ಶಾ II ತನ್ನನ್ನು ‘ಜಗದ್ಗುರು ಬಾದ್ಶಾ’ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆತ ಬರೆದ ‘ಕಿತಾಬ್-ಎ-ನವರಸ್’ ಎಂಬ ಸಂಗೀತದ ಪುಸ್ತಕ ಶುರುವಾಗೋದೇ ಗಣಪತಿ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ! ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯ ಬಂದೇ ನವಾಜ್, ಬಾಬಾ ಬುಡನ್‌ಗಿರಿ ದಾದಾ ಹಯಾತ್ ಕಲಂದರ್ ಮುಂತಾದ ಸೂಫಿ ಸಂತರು ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ‘ಅಜ್ಜ’ನಾದರು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊಹರಂ ಹಬ್ಬವನ್ನು ‘ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಳ’, ‘ಅಲ್ಲಾ ದೇವರ ಹಬ್ಬ’ ಅಂತ ಹಿಂದೂಗಳೇ ಅತ್ಯಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘರ್ಷ: ಆರ್ಯನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ vs ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಸಮಾನತೆ

ಈಗ ಕಹಿಯಾದ, ಆದರೆ ಅತಿಮುಖ್ಯವಾದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಮುಸ್ಲಿಮರು ಇಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಿದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಂಘರ್ಷ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಕತ್ತಿಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ‘ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ’ (Ideologies).

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಬೇರೂರಿದ್ದ ‘ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಪದ್ಧತಿ’ ಸಮಾಜವನ್ನು ಮೇಲು-ಕೀಳು ಎಂದು ವಿಭಜಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಸ್ಲಾಂ ತಂದಿದ್ದು ‘Egalitarianism’ (ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾನತೆ). ಮಸೀದಿಯೊಳಗೆ ಸುಲ್ತಾನನೂ ಒಂದೇ, ಗುಡಿಸುವವನೂ ಒಂದೇ. ಈ ಸಮಾನತೆಯ ತತ್ವ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಇದು ಇಲ್ಲಿನ ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ, ತಾಳಿಕೋಟೆ (ರಕ್ಕಸ ತಂಗಡಗಿ – 1565) ಯುದ್ಧವನ್ನು ಇವತ್ತು ‘ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುದ್ಧ’ ಅಂತ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ:

• ವಿಜಯನಗರದ ಅರಸ ಅಳಿಯ ರಾಮರಾಯನ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಿಲ್ಲುಗಾರರಿದ್ದರು.
• ಸುಲ್ತಾನರ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಮರಾಠರು ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಸರದಾರರಿದ್ದರು.
• ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿಯ ಫಿರಂಗಿ ಪಡೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದವನು ಇಬ್ರಾಹಿಂ ಖಾನ್ ಎಂಬ ಮುಸ್ಲಿಂ!

ರಾಜರು ಕಾದಾಡಿದ್ದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ ಇವತ್ತಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ಯುವಕರ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಕರಾವಳಿಯ ರಹಸ್ಯ: ಇಂದಿನ ಗಲಭೆಗಳ ಅಸಲಿ ಕಾರಣವೇನು?

ಹಾಗಾದರೆ, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಸಾಮರಸ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಇವತ್ತಿಗೂ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ (ಮಂಗಳೂರು, ಉಡುಪಿ) ಮಾತ್ರ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ಇದರ ಅಸಲಿ ಕಾರಣ ಧರ್ಮವಲ್ಲ, ‘ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ (Economy & Power)’.

1970ರ ದಶಕದವರೆಗೆ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕತೆ ಕೆಲವೇ ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಹಿಂದೂಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಬ್ಯಾರಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮೀನುಗಾರಿಕೆ, ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಡವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ 1970-80ರಲ್ಲಿ ಗಲ್ಫ್ ಬೂಮ್ (Gulf Boom) ಶುರುವಾಯಿತು. ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರು ದುಬೈ, ಸೌದಿಗೆ ಹೋಗಿ ದುಡಿದು ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ಹಣ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಕರಾವಳಿಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಏಕಾಏಕಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವರು ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಿದರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು, ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡಿದರು.

ಯಾವಾಗ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದವರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಮಾನರಾದರೋ, ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಹನೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ RSS ಮತ್ತು VHP ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾದವು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕಾರವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವಕರು PFI, SDPI ನಂತಹ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮೊರೆಹೋದರು. ಇವತ್ತು ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರೋದು ಆರ್ಥಿಕ ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಾದಾಟ.

ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಗೋಡೆಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು!

ದ್ವೇಷದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆದಕುವವರಿಗೆ ಕೇವಲ ರಕ್ತ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ.

• ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂತ ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫರನ್ನು ನೋಡಿ. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ಅವರು ಬರೆದಿದ್ದು ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡದ ಅದ್ವೈತ ತತ್ವಪದಗಳನ್ನು. ಅವರ ಗುರುಗಳಾದ ಗೋವಿಂದ ಭಟ್ಟರು ಶರೀಫರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜನಿವಾರ ಹಾಕಿದ ಕಥೆ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶಿಖರ.
• ಹಾಗೆಯೇ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್. ಮರಾಠರು ಶೃಂಗೇರಿ ಮಠದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಶಾರದಾಂಬೆಯ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಭಿನ್ನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಟಿಪ್ಪು 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದು, ಮಠಕ್ಕೆ ಆನೆ, ಹಣ, ಚಿನ್ನಾಭರಣ ಕೊಟ್ಟು ಮಠವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳಿವೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ಇಸ್ಲಾಂ ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವರು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳಾದರು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಜರ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧಗಳಾಗಿವೆ, ತಪ್ಪುಗಳಾಗಿವೆ, ರಕ್ತಪಾತಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ 500 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ಇವತ್ತು ನಾವು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ಇವತ್ತಿನ ಯುವಜನರ ಮುಂದಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶತ್ರುಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲ, ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳು – ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬಡತನ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡೆದು ಆಳುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು.

“ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಬದುಕಬೇಡಿ.”

ನಿಮಗೆ ಈ ಲೇಖನ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ!